عبور

«خانه هنرمندان» بعد از چند ماه انتظار، یک «نه» درشت چسباند زیر درخواست نمایشگاهم. بی هیچ توضیح و تفصیلی.
خب می‌دانید...؟! سرشان شلوغ بوده لابد. کسی مثل من باید درک کند که آقایان و خانم‌های شورای داوریِ خانه، مشغول رتق و فتق برگزاری یک در میان نمایشگاه‌های گردآوری پوستر، پرتره مجسمه‌سازهای فلان سمپوزیوم در حین کار مجسمه سازی، نقاشی‌های بچگانه پیرزن‌های فلان انجمن خیریه، عکس‌های تئاترهای دور همی پایتخت و نمایش تابلوهای اروتیک در فرم و محتوا هستند.
و برای همین شش، هفت گالری خانه هنرمندان در طول تمام ۹ ماه آینده وقت ندارند پذیرای عکس‌های من از زیر دریا باشند.
نمی‌خواهم، بگویم عکس‌هایم جام جهان‌بین است ولی همین بس که آقایان و خانم‌های شورای داوری، حکماً اول با ولع تصاویر ارسالی‌ام را دیده‌اند که بفهمند زیر دریای فارس چه خبر است و چه شکلی است و بعد یک‌هو یادشان آمده که عِه...! این عکس‌ها با «هنر جدید»ی که توی ذهن ماست هم‌خوانش نیست! پس ارزش نمایش را هم ندارد.
هم‌خوانش نیست چون من هنگام غواصی دنبال صورت برزخی هنر مدعی مدرنیته نمی‌گردم و دوربین‌هایم را از ثبت پرتره خرماهی و سگ‌ماهی و کوسه ماهی منزّه نگه داشته‌ام.
و کارهایم از نظر آقایان و خانم‌های شورای داوری خانه هنرمندان، ارزش نمایش ندارد چون عکس‌های من فقط روایت نور و لند آرت‌های دست ساز و پریشانی ماهی‌ها در زیر آب است نه روایت چیز دیگر.

*پ.ن: می‌بینید چه اتحادی با هم دارند...؟! از یک طرف مادام و موسیوهای شورای داوری خانه هنرمندان نمی‌گذارند مردم ایران بدانند در زیر آب‌های نیلگون دریای فارس چه خبر است و چه زیبایی‌های دِگری هم در جهانِ ایرانی و اسلامی ما وجود دارد... از یک طرف هم مشاور رئیس‌جمهورمان، می‌رود مقاله می‌نویسد که مردم ایران عقب‌مانده‌اند چون دغدغه عکاسی از عمق دریا را ندارند!

***

همین مطلب در کانال تلگرام من:

@masoud_yarazavi