عبور

"آیت الله حقیقی پس از عمری مجاهدت صبح امروز به لقاالله پیوست."

صدای لرزانش هنگام خواندن نماز در مسجد جامع هنوز در گوشم طنین دارد.

یادش گرامی

چند روز قبل داشتم با نماینده یکی از طیف های سیاسی مصاحبه می کردم. از او پرسیدم کاندیداهایتان را کی اعلام می کنید. خندید و گفت: روز 25 اسفند. حرفش خیلی معنی دار بود. به یاد آنهایی افتادم که تا روز قبل از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری در یک ستاد ( منظورم ستاد خودمان است ) کار می کردند. اما پس از اعلام نتایج همگی شدند احمدی نژادی! تازه گفتند ما اصلا" به احمدی نژاد هم رأی داده بودیم.

نه اینکه احمدی نژادی شدن چیز بدی باشد ها. نه .

ولی بهرحال به نظر این حقیر آدم باید مشی سیاسی اش همواره بر یک مدار و آنهم مدار منطق حرکت کند.

با این حرف بنده ی خدا تصمیم گرفتم مواضع سیاسی ام را در مورد انتخابات مجلس هشتم روی وبلاگ بنویسم. احساس کردم یک ضرورت است که آدمی مثل من حتما مواضعش را بیان کند تا بعدا بتواند بر مبنای آنها احتجاج کند. اگر اشتباه کرده قبول کند و اگر هم درست گفته در پرونده سیاسی اش بماند.

من با تفکر اصلاح طلبی تنها از اساس مخالفم. از همان اول هم مخالف بودم. اما با اصلاح خواهی که مشی اصولگرایی دایره بیرونی آن باشد کاملا همسو هستم. این هم که چرا اصولگرایی را در تفکر سیاسی اصل می دانم ....

تهران هم كه مي روم اين غروب هاي غم انگيز تمام نمي شوند...

آدم نمي داند به كجا پناه ببرد. دوري راه و ريل هاي سرد هم خيلي وقت ها (وقتي بي همسفر باشي...) كه مي شود آينه ي دق.

توي قطار نزديك بود از غصه گريه ام بگيرد. تهران هم كه آمدم كار بود و كار بود و كار و البته كمي هم هتل و بخور بخور.

ساختمان هاي بلند را كه مي بينم دلم مي خواهد بروم يك گوشه اي، پشت دري و يا هرجايي كه پنهان باشد قايم بشوم. مي ترسم. خدايي مي ترسم.  اصلا به نظر من هرچيزي در اين دنيا حتي دوست داشتن و عشق كه در زمانه ما بايد براي جفتشان شكلك درآورد هم ترسناكند؛ البته وقتي كه تنها باشي.

بماند كه ما خيلي وقت پيش افاضه كرديم كه تنهايي روح آدم را سيقل مي دهد و از اين حرف ها... اصلا همينطور هم هست ها !... ولي خب... گاو نر مي خواهد و مرد كهن كه من نه مرد كهنش هستم و نه شايد گاو، آنهم از نوع نرش.

امروز رفته بودیم مراسم افتتاح جاده ی شهداد _ نهبندان.

سفری بود خوب و بی دغدغه و البته برای من کمی هم دردآور. یادم نمی رود روزهایی را که به این مناطق می گفتند نا امن.

نمی خواهم مثل همیشه حواسم به حرف هایم باشد. می خواهم بگویم: برای وجب به وجبش شهید داده ایم. شهدایی که امروز که در لا به لای تپه های شنی کویر لوت در حرکت  بودیم هرکدام به نوعی در خاطرم رنگ می گرفتند. فضلعلی, خالداری, حسنی, برجی و ....