عبور

پدرم مرد خوبی بود . از آن بامرامهای روزگار . از همان باباهایی که به دنیا آمده اند تا پدربزرگهای خوبی باشند . اهل احساس فانتزی نبود ولی گاهی کف دستهای تاول زده اش را نشانم میداد و می گفت: ببین پسر٫ درس بخون ...

پدرم گهگاه حرفهایی میزد که آنموقع هیچکدامشان را قبول نداشتم اما الان درست بودنشان را خوب فهمیده ام . بابا کارمند بود . (از نوع صاف و ساده اش) بعد بازنشسته شد و از بازنشستگی هم تا وقتی توانست کار کرد . خیلی چیزها بلد بود و خاطرات زیادی داشت اما انگار همه شان در سایه ی سنگین روزمرّگیهایش گم شده بودند . شنیده بودم پدرم جوانتر که بوده آهویی داشته به نام "جیران" که عمرا" از بابا دور نمی شده و یک روز هم مرده ٫ یک تفنگ شکاری داشته که دوستش آنرا امانت گرفته اما هیچوقت پس نیاورده٫ و یک موتورگازی و کلّی خاطره از شیطنتهای دوران مدرسه...

مادر بزرگ می گفت: بابا وقتی مدرسه می رفته یکسال رد می شود و بعد از گرفتن کارنامه وقتی داشته به سمت خانه می آمده اتوبوسی را می بیند که راهی شمال بوده . بابا هم از زور شرمندگی سوار می شود و میرود شمال و بعد از چندماه بالاخره با هزار التماس حاضر می شود برگردد .

بابا اهل ورزش هم بود . جودو ٫ شنا ٫باستانی و موتورسواری.بابا دوتا میل باستانی داشت که آرپی جی های بچّگی من بودند و الان هم ترده امانشان را بریده ... و یک طناب و یک تخته شنای باستانی هم داشت ...

این فردیت دلسوخته ی ما هم خدا وکیلی قصه ای دارد ...

تصمیم گرفته ام بیشتر از خودم بنویسم . از اینکه بعد از آن کودکی که گهگاه دلم خیلی برایش تنگ می شود چطور ناگهانی اینهمه بزرگ شدم . یادم هست یکبار رندی از من خواست خودم را در یک جمله معرفی کنم و من گفتم : مسعود یارضوی کودکی است که زود بزرگ شد . قبلا اگر کسی به قول امروزیها از فردیتش می نوشت به او خرده می گرفتم اما امروز می بینم اینقدرها هم بد نیست البته اگر نیتت پاک باشد .

حتی تصمیم گرفته ام از رازهای سربه مهر زندگیم نیز بیشتر بنویسم . از رازهایی که بعضیهایشان مرا در قالبی ریختند که شاید به جرات بتوانم بگویم این قالب جدید توانسته حتی مسیر زندگیم را نیز تغییر دهد .

از شما پنهان نباشد خودم هم نمی دانم دلیل این تصمیمم چیست اما آنچه که بیشتر برای جواب به ذهنم آمده اینستکه دلم برای کودکیم و برای روزهای خوبم تنگ شده . حتی برای روزهایی که سختی مرگ آورش را با خنده تحمل می کردم . و خلاصه اینکه این روزها خود خواه شده ام ...

................

امروز بعد از چندین سال نشستم و کارتون تماشا کردم . یادم نیست چقدر طول کشید اما تمام برنامه را نگاه کردم . به قول اخوی کوچکترم کلی حال داد . هنگام تماشا مدام آرزو می کردم کارتونهای دلخواهم را نشان بدهند . اما نشان ندادند . تازه بعد از برنامه فهمیدم که چند سالی از آن روزها گذشته .

این روزها یا خوابم و یا دارم حرص می خورم . راستش را بخواهید خسته ام .از خیلی چیزها ... . گاهی با خودم فکر می کنم چرا مثل آدمهای مرض دار هی دغدغه های خودم را زیادتر می کنم . سیاست ، کار و زندگی هرکدام به تنهایی می توانند یک آدم را به قهقرا بکشانند چه برسد به اینکه آدمی مثل من که نه هوای جیبش آفتابی است و نه اوضاع زندگیش روبه راه ،بخواهد در وانفسای سیاست هم بال و پر بزند .

بعضی وقتها تصمیم می گیرم همه ی شکایتهایم از روزگار غدّار را توی این وبلاگ بنویسم . اما از شما هم پنهان نباشد به دو دلیل این کار را نمی کنم . یکی اینکه این شکواییه های من آنقدر زیادند که برای هرکدامشان باید وبلاگ جداگانه ای بنویسم و تازه چند ماهی را هم صرف کنم که خیر سرم از دلم بنویسم و دیگر اینکه برای هرکدام از این نوشته ها باید کلی برنامه ریزی کنم تا به پر قبای کسی برنخورد . بر نخورد چون برخورنده می نویسم . چون از تعارف خوشم نمی آید و چون یاد گرفته ام این دنیا روزهای قشنگش زود شب می شود .

الحال نتیجه اینکه همان بهتر که همینجوری جسته و گریخته و البته تا انتها واقعی بنویسم تا مخاطب و مخاطبان لحظه های عبورم  شراکت خود را در روزمرّگی های من حفظ کنند .

                                                                                              والسّلام ...

حسین حسین حسین ....                                 (شهید آوینی) 

ــ محرم رسید و دوباره غصه ی جاماندگی از عاشورایت وجودم را به شهر نیستی

کشانده است .

 پسر فاطمه ای کاش بودم و می شد که من هم به بهانه ی یک رخصت میدان ...

                ... در ترنّم مهربانی دستهای تو شهید می شدم .